Kuyt: ‘Meest bijzondere seconden uit mijn carriere’

29 Juni was voor Oranje international Dirk Kuyt een hele speciale dag. Niet alleen speelde hij zijn 100ste interland voor het Nederlands elftal, maar het was ook de dag dat hij zijn vader zeven jaar geleden verloor. ‘Ik voelde mij ijzersterk die dag’.

Alleskunner Kuyt was op deze dag de rechtsback van Oranje en speelde in de snikhete zon de wedstrijd van zijn leven. Alles klopte op een ding na, zijn familie had voor het eerst geen ticket kunnen bemachtigen voor deze wedstrijd. ‘ Toch voelde ik mij niet alleen. Mijn vader die was er voor mijn gevoel wel bij. Ik voelde extra spanning, maar ik voelde mij ook ijzersterk’, aldus Kuyt tegenover het AD. Vlak voor tijd versierde de noestige aanvaller een hoekschop waaruit de 1-1 zou vallen, niet veel later kwam het moment waarop de allesbeslissende penalty zou worden gegeven.
‘Op dat moment speelde misschien wel de meest bijzondere seconden uit mijn loopbaan zich af. Ik weet nog dat ik dolblij naar Arjen Robben liep om hem te feliciteren’.

Robben wilde de penalty niet nemen en gaf de bal aan Kuyt die het niet kon opbrengen om de bal vanaf elf meter binnen te schieten. ‘ Ik ben in mijn leven nooit weggelopen voor een penalty, ik neem ze altijd, maar ik voelde nu: dit is al zo emotioneel beladen dag, als ik dit ook nog op mijn nek neem wordt het mij te veel’, dacht Kuyt op dat moment. ‘Gelukkig dachten Arjen en ik op dat moment allebei aan Huntelaar, die toevallig ook nog eens kwam aanlopen. Klaas wilde hem al te graag nemen en had een blik in zijn ogen van:’ Geef mij 1 vinger en ik ruk je hele arm eraf. Daarna schoot hij hem feilloos binnen’.

Nadat de penalty was binnengeschoten duurde het niet lang meer tot het eindsignaal klonk. Kuyt zakte neer op zijn knieen en bedankte zijn vader voor de kracht. In de kleedkamer hield de speler daarna een speech voor zijn teamgenoten. ‘Ik weet nog dat ik zei: ‘Mijn vader is trots op me, maar ik weet zeker dat hij ook trots is op dit team. Hoe we voor elkaar hebben gestreden, dat zou hij bijzonder hebben gewaardeerd.’

Praat Mee!