Ricksen geeft niet op: ‘Ik heb schijt aan de dood’

Op 30 oktober 2013 was Fernando Ricksen te gast bij De Wereld Draait Door om te praten over zijn geautoriseerde boek Vechtlust. Wat heel Nederland niet wist, was dat de twaalfvoudig Oranje-internationaal een maand daarvoor te horen had gekregen dat hij lijdt aan de dodelijke spierziekte ALS. Twee jaar later is Ricksen flink afgetakeld. De strijd tegen ALS heeft hij desondanks nog niet opgegeven.

Gaandeweg het gesprek met DWDD-presentator Matthijs van Nieuwkerk werd pas duidelijk dat Ricksen, die toen al moeite had met praten, een doodvonnis op zijn hoofd geplakt had gekregen. Het Algemeen Dagblad zocht Ricksen deze week op en zag dat niet alleen het praten tegenwoordig moeilijk gaat. ‘Mijn vingers trekken helemaal krom, de spierkracht is bijna weg. Het snijden van een stukje vlees lukt niet meer’, vertelt de openhartige oud-voetballer.

‘Natuurlijk gruwel ik van de gedachte dat ik op een gegeven moment zal zijn veroordeeld tot een rolstoel en dat mijn vrouw Veronika me zal moeten verschonen, maar me daarover opwinden heeft geen zin’, zegt Ricksen. ‘Dat kost me namelijk de energie die ik nodig heb voor de dingen die ik nog wel kan. Ik ben nog niet klaar met het leven. Maar als de dood komt, dan komt-ie.’

Geen angst voor de dood

Bang voor de dood is de voormalige rechtsback van het Nederlands elftal dan ook niet. ‘Totaal niet. Ik heb schijt aan de dood, sta er heel nuchter in. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Maar zolang ik er ben, probeer ik zoveel mogelijk uit het leven te halen’, aldus Ricksen, die net is teruggekeerd uit Spanje. Daar verbleef de 39-jarige Limburger de afgelopen maanden bij een goede vriend uit Schotland. ‘Het warme klimaat is goed voor mijn spieren. Daarnaast pak ik er veel rust, eet gezond en doe ik oefeningen in het zwembad. Ik weet dat het de ziekte niet verjaagt, maar het maakt het wel wat draaglijker. Misschien ga ik binnenkort terug’, laat Ricksen die optie nog even open.

‘Ik weet natuurlijk niet of er een binnenkort zal zijn’, verklaart Ricksen zijn twijfels. ‘Ik ben niet gek, weet dat de dood me op de hielen zit. Omdat ik een agressieve vorm van ALS heb, dachten veel mensen – ook zogenoemde kenners – dat ik er allang niet meer zou zijn. Maar zie, ik ben er nog steeds. Ik blijf knokken. Dat ben ik vooral verplicht aan mijn driejarige dochtertje Isabella. Voor haar moet ik sterk zijn, mag ik niet depressief worden. Blijf altijd lachen, blijf doorgaan. Dat is de boodschap die ik haar wil meegeven’, aldus de ex-prof, die tijdens zijn actieve carrière uitkwam voor Fortuna Sittard, AZ, Glasgow Rangers, Zenit Sint-Petersburg en opnieuw Fortuna.

Emotionele ontmoeting met lotgenoot

Onlangs liet Ricksen nog de wens van een lotgenoot uitkomen. ‘Eerder dit jaar kreeg ik een verzoek van de vriendin van ALS-patiënt Michéle Turnu. Of ik alsjeblieft langs wilde komen. Hij zou de volgende dag euthanasie laten plegen, maar had nog één wens: mij ontmoeten. Ik twijfelde geen moment. Zag hem voor het eerst, maar het leek of we elkaar al jaren kenden. Het werd een van de meest emotionele ontmoetingen uit mijn leven. En uit dat van hem, hoorde ik later van zijn nabestaanden. Ze hadden hem lange tijd niet zo zien genieten, op zijn sterfbed nota bene.’

Praat Mee!